وبلاگ باحالا

نشانه‏هاى ظهور

بررسى تطبيقى نشانه‏هاى ظهور

بسم الله الرحمن الرحیم

" ... من بچه شاه عبدالعظيم هستم و درخانه اي به دنيا آمده و بزرگ شده

ام که در هر سوراخش که سر مي کردي به يک خانواده ديگر نيز بر مي

خوردي.

اينجانب - اکنون چهل و شش سال تمام دارم . درست سي و چهار سال

پيش يعني ، درسال 1336 شمسي مطابق با 1956 ميلادي در کلاس

ششم ابتدائي نظام قديم مشغول درس خواندن بودم . در آن سال انگليس و

فرانسه به کمک اسرائيل شتافته و به مصر حمله کردند و بنده هم به

عنوان يک پسر بچه 12-13 ساله تحت تأثير تبليغات آن روز کشورهاي

عربي يک روزي روي تخته سياه نوشتم : خليج عقبه از آن ملت عرب

است . وقتي زنگ کلاس را زدند و همه ما بچه ها سر جايمان نشستيم

اتفاقاً آقاي مديرمان آمد تا سري هم به کلاس ما بزند . وقتي اين جمله را

روي تخته سياه ديد پرسيد : " اين را که نوشته ؟ " صدا از کسي درنيامد

من هم ساکت ، اما با حالتي پريشان سر جايم نشسته بودم .

ناگهان يکي از بچه ها بلند شد و گفت آقا اجازه ؟ آقا ، بگيم ؟ اين جمله را

فلاني نوشته و اسم مرا به آقاي مدير گفت . آقاي مدير هم کلي سر و صدا

کرد و خلاصه اينکه : " چرا وارد معقولات شدي ؟ " و در آخر گفت : "

بيا دم در دفتر تا پرونده ات را بزنم زير بغلت و بفرستمت خانه . " البته

وساطت يکي از معلمين ، کار را درست کرد و من فهميدم که نبايد وارد

معقولات شد .

بعدها هم که در عالم نوجواني و جواني ، گهگاه حرفهاي گنده گنده و

سؤالات قلمبه سلمبه مي کرديم معمولاً به زبانهاي مختلف حاليمان مي

کردند که وارد معقولات نبايد بشويم . مثلاً يادم است که در حدود سالهاي

45-50 با يکي از دوستان به منزل يک نقاش که همه اش از انار نقاشي

ميکشيد ، رفتيم . ميگفتند از مريدهاي عنقا است و درويش است . وقتي

درباره عنقا و نقش انار سؤال مي کرديم با يک حالت خاصي به ما مي

فهماند که به اين زودي و راحتي نميشود وارد معقولات شد .

خواهد يافت ، و در نزد خويش نيز خواهد يافت .

و حالا از يک راه طي شده با شما حرف ميزنم . داراي

فوق ليسانس معماري از دانشکده هنرهاي زيباي

دانشگاه تهران هستم . اما کاري را که اکنون انجام مي

دهم نبايد با تحصيلاتم مربوط دانست . حقير هرچه

آموخته ام از خارج دانشگاه است . بنده با يقين کامل

مي گويم که تخصص حقيقي درسايه تعهد اسلامي به

دست مي آيد و لاغير . قبل از انقلاب بنده فيلم نمي

ساخته ام اگر چه با سينما آشنايي داشتم . اشتغال

اساسي حقير قبل از انقلاب در ادبيات بوده است . اگر

چه چيزي – اعم از کتاب يا مقاله – به چاپ نرسانده ام .

با شروع انقلاب حقير تمام نوشته هاي خويش را اعم از

تراوشات فلسفي ، داستانهاي کوتاه ، اشعار و .... در

چند گوني ريختم و سوزاندم و تصميم گرفتم که ديگر

چيزي که " حديث نفس " باشد ننويسم و ديگر از خودم

سخني به ميان نياوردم . هنر امروز متأسفانه حديث

نفس است و هنرمندان گرفتار خودشان هستند . به

فرموده خواجه شمس الدين محمد حافظ شيرازي "

رحمهالله عليه " : تو خود حجاب خودي حافظ از ميان

برخيزسعي کردم که خودم را از ميان بردارم تا هرچه

هست خدا باشد و خدا را شکر بر اين تصميم وفادار

مانده ام . البته آنچه که انسان مي نويسد هميشه

تراوشات دروني خود او است - همه هنرها اينچنين اند

کسي هم که فيلم ميسازد اثر تراوشات دروني خود

اوست - اما اگر انسان خود را در خدا فاني کند آنگاه اين

خداست که در آثار ما جلوه گر مي شود . حقير اين چنين

ادعائي ندارم اما سعي ام بر اين بوده است .

اين حقير ميرسد و اگر خدا قبول نکند که هيچ .

به هر تقدير ، من فعاليت تجاري نداشته ام . آرشيتکت

هستم ! از سال 58 و 59 تاکنون بيش از يکصد فيلم

ساخته ام که بعضي عناوين آنها را ذکر مي کنم :

مجموعه " خان گزيده ها " ، مجموعه " شش روز در

ترکمن صحرا " ، " فتح خون " ، مجموعه " حقيقت " ، "

گمگشتگان ديار فراموشي (بشاگرد) " ، مجموعه "

روايت فتح " - نزديک به هفتاد قسمت- و در چهارده

قسمت اول از مجموعه " سراب " نيز مشاور هنري و

سرپرست مونتاژ بوده ام . يک ترم نيز در دانشکده سينما

تدريس کرده ام که چون مفاد مورد نظر من براي تدريس

با طرح درسهاي دانشگاه همخواني نداشت از ادامه

تدريس در دانشگاه صرف نظر کردم . مجموعه مباحثي را

که براي تدريس فراهم کرده بودم با بسط و شرح و

تفسير بيشتر در کتابي به نام " آينه جادو " - بالخصوص

در مقاله اي با عنوان تأملاتي درباره سينما که نخستين

بار در فصلنامه سينمايي فارابي به چاپ رسيد – در

انتشارات برگ به چاپ رسانده ام .

خودش را نشان ميدهد . "

گذاشتم اینجا ؛ همین !

دکتر رحیم پور ازغدی

طرف کشیده می شدند !!!

بسم الله الرحمن الرحیم

الله یبعث من فی القبور .

ولدی السلام الی یوم القیامه .

به نام خداوند بخشاینده و مهربان

خداوند مردگان را زنده و وارد محشر می کند .

سلام و درود می فرستم .

تنهايي

از شر نيمكت هايي

كه روزي فكر مي كردند.

البته مهم نيست

عجيب نيست.

مرا

از درختانش مي ترساند

و پرنده اي كه هر شب در تابلو

البته مهم نيست.

بوي تو

( گلهاي گلخانه را مي خواند )

شاخه هاي عريان بادام آورد.

شبيه خودم

شب مرا مي ترساند.

سنگكوب

من از نعش خيابان

زندگي

من به اندازه زندگي از خودم دورم

واز چشمان زندگي مي افتد.

عمر مي گذرد

رويا داشت به او مي گفت

همچنان در من مي رفت.

انتظار

علف هاي هرز

ريشه گاهي نيم متر پايين رفته بود.

از آنها بايستي از ريشه آنها را در آورد .

نمايي كنند.

هاي عقايد كهنه هنوز در تكاپوي ظهورند.

انديشه1

جريان مييابد .

سرابهايي باشيم كه انديشيدن به آن آراممان كند . افسوس و صد افسوس.

تخم می گذارد.

دچار ترس شد و هم اکنون تخم می گذارد.

داده است.

خواهد از آنها جوجه در بیاورد.

هم اکنون سازمان کشاورزی و غذای سازمان ملل متحد

(FAO) در حال مطالعه بر روی DNA جیانی است تا علت

این تغییر جنسیت را روشن کند.

گیرد.

شاعر زن می گه:

به نام خدایی که زن آفرید / حکیمانه امثال ِ من آفرید

خدایی که اول تو را از لجن / و بعداً مرا از لجن آفرید!

برای من انواع گیسو و موی / برای تو قدری چمن آفرید!

مرا شکل طاووس کرد و تو را / شبیه بز و کرگدن آفرید!

به نام خدایی که اعجاز کرد / مرا مثل آهو ختن آفرید

تو را روز اول به همراه من / رها در بهشت عدن آفرید

ولی بعداً آمد و از روی لطف / مرا بی کس و بی وطن

آفرید

خدایی که زیر سبیل شما / بلندگو به جای دهن آفرید!

وزیر و وکیل و رئیس ات نمود / مرا خانه داری خفن! آفرید

برای تو یک عالمه کِیْسِ خوب / شراره، پری، نسترن آفرید

برای من اما فقط یک نفر / براد پیت من را حَسَنْ آفرید!

برایم لباس عروسی کشید / و عمری مرا در کفن آفرید.

پاسخ شاعر مرد:

به ‌نام خداوند مردآفرین / که بر حسن صنعش هزار آفرین

خدایی که از گِل مرا خلق کرد / چنین عاقل و بالغ و

نازنین

خدایی که مردی چو من آفرید / و شد نام وی

احسن‌الخالقین

پس از آفرینش به من هدیه داد / مکانی درون بهشت

برین

خدایی که از بس مرا خوب ساخت / ندارم نیازی به لاک،

همچنین

رژ و ریمل و خط چشم و کرم / تو زیبایی‌ام را طبیعی

ببین

دماغ و فک و گونه‌ام کار اوست / نه کار پزشک و پروتز،

همین!

نداده مرا عشوه و مکر و ناز / نداده دم مشک من اشک و

فین!

مرا ساده و بی‌ریا آفرید / جدا از حسادت و بی‌خشم و

کین

زنی از همین سادگی سود برد / به من گفت از آن

سیب قرمز بچین

من ساده چیدم از آن تک‌ درخت / و دادم به او سیب

چون انگبین

چو وارد نبودم به دوز و کلک / من افتادم از آسمان بر

زمین

و البته در این مرا پند بود / که ای مرد پاکیزه و مه‌جبین

تو حرف زنان را از آن گوش گیر / و بیرون بده حرفشان را

از این

که زن از همان بدو پیدایشت / نشسته مداوم تو را در

کمین!

چند صباحي است كه در برخي كتابها و نشريات اقوال و مباحث درباره ريشه ن‍‍‍‍ژادي برخي از طوايف و شاخه هاي مردم لر فزوني يافته است به گونه اي كه به نظر مي رسد از هر تيره و طايفه جواني نو قلم پادشاهي يا قومي يا شهري باستاني در لابلاي كتب تاريخي مي يابد و بدون توجه به تاريخ و جغرافياي فرهنگي و انساني منطقه، طايفه ي خويش را به شخصي، يا تيره و ن‍ژادي منسوب مي كند كه معمولا هيچ ربطي به لرستان و لرستانيان امروزي ندارد.هر كدام از طايفه ها، زبانها، شهرها و زير شاخه هاي لر با نبودن خويش ستوني از اين خانه را لرزان مي كند، چگونه مي توان تاريخ لر را بدون «بختياري» نوشت؟ حال آنكه در صدها كتاب و سند مردم بختياري و كهگيلويه به عنوان «لر بزرگ» معرفي شده اند، يا چگونه مي توان زبان لكي را خارج از دايره لرستان تصور كرد.

لرستان به عنوان يكي از ايالات و سرزمينهاي ايراني در طول تاريخ منطقه قابل اهميت و ارزشمندي بوده است، در كتب و اسناد تاريخي نيز سابقه تقريبا روشني دارد و اگر در تاريخچه ي اين ديار برخي تاريكيها هست بايد دانست اين وجه اشتراك تمام مردم امروز جهان و ايران است كه برخي ردپا ها در تاريخ گم شده اند. به عنوان مثال در مورد واژه «لر» ما از بيان تحليلي كه متكي بر اسناد و منابع موثق تاريخي باشد عاجزيم همان طور كه در مورد اقوام بلوچ، كرد، گيلك و حتي فارس و در نهايت تمام اقوام ايراني! هيچ كدام از اين اقوام به سهولت نمي توانند ريشه قومي خود را تا پيش از اسلام به روشني بيان كنند، همين امر در مورد بيشتر اقوام جهان مثلا اقوام اروپائي نيز صحت دارد.

بنابراين ما چيزي گم نكرده ايم كه لازم باشد دنبالش بگرديم، تاريخ ما را با نام لر و لرستان به رسميت شناخته است همانطور كه اقوام ديگر را، فقط برخي گرايشها و زير شاخه هاي قومي هستند كه اخيرا با اشتباهات شان اين رسميت را خدشه دار مي كنند.

تاريخ لرستان مي گويد سگوند يكي از زير مجموعه هاي ايل باجولوند است و سرنوشت ايل باجولوند هم در تاريخ چند قرن اخير لرستان هميشه با مردم بيرانوند گره خورده است رواياتي هم در اين باره به صورت شفاهي و گاه افسانه آميز هست كه پذيرش و تكذيب آن به سادگي و با كلمه بافي درست نيست.

اگر بناست ما درباره واژه «سگوند» نظر بدهيم همواره بايد اين جايگاه و ساختمان را در نظر داشته باشيم وگرنه احتمالا اشتراك اتفاقي و طبيعي يك حرف «س» با اقوام باستاني كه ربطي به لرستان داشته يا نداشته اند ميتواند ما را از مسير واقعيت منحرف سازد. «سگون» يك نام و واژه ي لري است همپاي كلكسيون رنگارنگ و دوست داشتني ديگري از نامهاي لري همچون «چغلون»، «دالون»، «بازون»، «جوجه ون»، «حسن ون»، «بيران ون»، «قلاون» و.. نمي توان با صرف شباهت حرف يا حروفي قضاوت کرد چراکه با توجه به محدود بودن و معدود بودن حروف قابل تلفظ توسط بشر در تمام دورانها كاملا اتفاقي و بي ربط است مگر آنكه دلايل و اسناد معتبر و موثقي در اين باره ارائه شود.

آنچه در ادامه بايد به آن توجه داشته باشيم اينست كه به هر حال تمام اقوامي كه اكنون در لرستان به سر مي برند لر هستند حتي سادات جليل القدري كه انتساب آنها به خاندان پيامبر (ص) محرز است، چرا كه اصولا بحث لريت و لرستاني و ايراني بودن يك مبحث فرهنگي و اجتماعي است و نه ن‍ژادي!

هر كدام از طايفه ها، زبانها، شهرها و زير شاخه هاي لر با نبودن خويش ستوني از اين خانه را لرزان مي كند، چگونه مي توان تاريخ لر را بدون «بختياري» نوشت؟ حال آنكه در صدها كتاب و سند مردم بختياري و كهگيلويه به عنوان «لر بزرگ» معرفي شده اند، يا چگونه مي توان زبان لكي را خارج از دايره لرستان تصور كرد حال آنكه همه ي ادبيات كهن لرستان از قرون اوليه اسلامي (اگر نگوئيم از روزگاري باستان كه كتيبه هايي به پهلوي نوشته شد) به اين زبان است.

حال ممكن است ثابت شود (كه تا كنون نشده و حتي يك دليل قابل اعتنا هم در اين زمينه ارائه نشده است) ريشه بختياري به يك واژه و سرزمين خيالي به نام مثلا باكتريا (!) بر مي گردد، يا واژه سگوند يا ساكي يا آستركي و بساك و.. به اقوام سكا يا كاسي و.. (اصولا برخي از منابع باستان شناختي وجود چنين اقوامي را افسانه آلود مي دانند و غير واقعي!) بر مي گردد، اين درست مثل اينست كه كسي ثابت كند سيدي نسبش به دودمان رسول (ص) بر مي گردد و بخواهد نتيجه بگيرد كه او اهل حجاز است و از اين سرزمين (لرستان) بهره اي ندارد! حال آنكه سادات به عنوان قسمتي از ساختمان اجتماعي لرستان چه از نظر زباني و فرهنگي و چه از نظر پيوندهاي نسبي و خانوادگي و چه از نظر موقعيت تاريخي و جغرافيايي بخشي از لرستان را تشكيل مي دهند.

خوب است اولا ما جوانان نصيحت استاد كاظمي و كاظمي ها را به كار ببنديم و همان گونه كه ايشان فرموده اند «نگاه معتدل و منصفانه به هويت تاريخي» خويش داشته باشيم.

دوم اينكه گره هاي علمي و تاريخي را واگذاريم به كساني كه سالها در اين رشته ها تحقيق و تعلّم كرده اند و وقت و انرژي خودمان را به جاي اختصاص دادن به تنوير چنين تاريكي هايي به شناخت و بازشناخت و معرفي روشنائي هاي تاريخ و فرهنگ ديارمان بپردازيم و در پي همبستگي هرچه بيشتر قومي و اجتماعي لرستان و ايران باشيم.

باباطاهر، كريمخان زند، شاه خوشين، ملاپريشان، ميرنوروز و.. همه نقطه هاي روشن تاريخ لرستان هستند كه مي توانيم آنها را بشناسيم و بشناسانيم اما چگونه است كه تا كنون در مورد هيچكدام از ايشان (مگر ميرنوروز آنهم در حد يك مجموعه مقالات!) هيچ لري كتابي ننوشته است؟ ديوان باباطاهر را صدها ناشر منتشر كرده و مي كنند اما ما تا كنون كاري نكرده ايم در مورد شاه خوشين برادران كرد ما با اشاره به لر بودن وي كتابهايي نوشته اند اما ما تا كنون چيزي ننوشته ايم! درباره كريمخان زند حداكثر كار ما ترجمه برخي آثار خارجي درباره اين شخصيت لرستاني است و نه حتي يك كتابچه!

سوم اينكه چه خوب مي شد اگر در محافل لرستان شناسي مي توانستيم اين قانون را جا بياندازيم كه كسي راجع به شهر و طايفه خويش چيزي ننويسد. و اگر دلسوخته اين سرزمين است در مورد طوايف و مناطقي قلم بزند كه كمتر به او چنين ربط مستقيمي دارند، مثلا اينكه بنده از طايفه قائدرحمت ايل باجولوند باشم يا طايفه كوليوند ايل سلسله زادگاه خود را رها كنيم و درباره منطقه اي فعاليت كنم كه نسبت به آن از نظر علمي و پژوهشي حب و بغضي ندارم.

همانطور كه مي بينيم چگونه برخي مستشرقان از ينگه ي دنيا به بلاد ما آمده اند و در مورد زبان و فرهنگي كه هيچ رابطه اي با آن نداشته اند پ‍ژوهشهاي ناب و بيطرافانه و منصفانه (بدون اينكه همه ي آن منابع و افراد شامل اين سخن باشند) بر جاي نهاده اند كه امروزه منبع ماست.

اگر «اينگه دومانت مورتنسن» از دانمارك بلند مي شود و چنان كتاب ارزنده و دقيق و نفيسي درباره لرهاي منطقه هليلان (ما بين ايلام و كرمانشاه) مي نويسد و يا «فيلبرگ» به منطقه پاپي مسافرت مي كند و آنگونه بي طرفانه قلم مي زند چه مي شود كه يك پاپي هم از هليلان بنويسد و يك هليلاني از پاپي.. شايد اين قدمي باشد در راستاي يك لرستان شناسي بي غرض و علمي و مستند.

البته اين سخن به هيچ عنوان نافي حب وطن و علاقمند و متعصب بودن نسبت به طايفه و زادگاه نيست، منظور اين است كه اين حب نبايستي در نوشته ها و كتابهايي كه داعيه علمي و تحقيقي بودن دارند وارد شود چراكه آنها را به كلي از اعتبار و استناد مي اندازد.

ما مي توانيم حب و تعصب خود را از طرق ديگري بروز دهيم كه سخت پسنديده و ماندگار و موثر باشد، اقدامات فرهنگي و عمراني گسترده اي هستند، ساخت برخي آثار ادبي و هنري به لهجه و گويشي خاص مي تواند يك قدم فرهنگي باشند، عكاسي از طبيعت يك منطقه و معرفي آن، فراهم كردن فضاي رشد علمي و فرهنگي طايفه و منطقه همه و همه مي تواند يك رفتار وطن دوستانه باشد كه نه تنها واكنش منفي غريبه ها و غيرخودي ها را بر نينگيزد بلكه تحسين و تشويق ايشان را در پي داشته باشد، بر عكس اينهمه پرداخت و به نسبهاي نامعلوم و اقوام باستاني آنچناني مي تواند اين شائبه را در پي داشته باشد كه فرد و طايفه مذكور با نگاه به تبار خويش چيزي «كم» يافته است و نقطه كوري ديده كه در پي پرده پوشي بر آن است.

استوره ادبیات - شعر

خواستم ازجهان تو سر در آورم